« أستغفر اللَّه الّذى لا إله إلّا هو الحىّ القيّوم [ الرّحمن الرّحيم ] ذا [ ذو ] الجلال و الإكرام ، و أسأله أن يتوب علىّ توبة عبد ذليل خاضع فقير بائس مسكين مستكين مستجير لا يملك لنفسه نفعا و لا ضرّا و لا موتا و لا حياة و لا نشورا . » - از خداوندى كه معبودى جز او نيست و زنده و پابرجا و برپا دارندهء همه مخلوقات [ و رحمت‌گستر و مهربان ، ] و صاحب عظمت و بزرگوارى است طلب آمرزش مىنمايم ، و از او درخواست مىنمايم كه همانند پذيرش توبهء بندهء خاضع فقير درماندهء بيچارهء ذليل فروتن و پناه آورده‌اى كه هيچ سود و زيان و مرگ و زندگانى و محشور شدن در روز قيامت را براى خود قادر نيست ، توبه‌ام را بپذيرد . حتما خداوند متعال فرمان مىدهد كه نامهء عمل او را هر چه باشد ، پاره نمايند . » پيش از اين تو را از صفت استغفاركنندگان آگاه ساختيم ، و حديث مولايمان امير الحسن علىّ - صلوات اللَّه عليه و سلامه - را براى تو روايت نموديم ، اينك به اين حديث كه از پيامبر اكرم صلّى اللَّه عليه و آله نقل شده نگاه كن و با تمام توان مراعات ادب نموده و در گفتن اين سخن كه مىگويى : « همانند بندهء ذليل و خاكسار توبه مىنمايم » صادق باش ، و ذلّت و خوارى بر حاجت و زبان حال تو آشكار گردد . و هنگام گفتن اين سخن : « مانند بندهء خاضع و فروتن توبه مىكنم » ، خضوع و فروتنى بر چهرهء گفتار و كردارت نمايان باشد . و هنگام گفتن « مانند بندهء فقير و نادار توبه مىكنم » صورت درخواست و مسألتت بسان بندهء فقير و نادار در برابر مولاى بىنياز و بزرگ باشد . و وقتى مىگويى : « مانند بندهء بسيار نيازمند توبه مىكنم » بايد حال تو همانند افراد بسيار حاجتمند باشد كه چيزى را از بزرگترين بزرگان خواهانند . و هنگام گفتن اين سخن : « همانند بندهء مسكين و بيچاره توبه مىكنم » بايد نشانهء بيچارگى و نياز و ذلّت و خوارى همراه با صدق و انابه بر قلب و چهره و اعضا و جوارحت نمودار باشد . و وقتى مىگويى : « مانند بندهء پناه آورنده توبه مىكنم » بايد مانند كسى كه بيم و هراس بزرگ بر او احاطه نموده و در اثر آن به سوى مولاى خويش مىگريزد ، و بسان كسى باشى كه نه قدرت بر سود و زيان خويش دارد ، و نه توان دفع چيزى را از خود ، و در تمام